Διαχωρισμός εκκλησίας κράτους

Πριν από λίγες μέρες ενημερωθήκαμε όλοι πως η κυβέρνηση διατίθεται να προχωρήσει σε ψήφιση νομοσχεδίου, στο οποίο θα επιτρέπει σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια να υπογράφουν σύμφωνο συμβίωσης και να έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα παντρεμένα ζευγάρια, απέναντι στο κράτος.

Προσωπικά με ξάφνιασε αυτή η είδηση και δεν πίστευα ποτέ πως θα προχωρήσει το θέμα. Και έτσι κι έγινε.

Άμεση ήταν η απάντηση του παπά φωτεινού παντογνώστη, κ. Σεραφείμ, ο οποίος προέταξε την διδασκαλία του χριστιανισμού και απαγόρευσε στους βουλευτές να ψηφίσουν υπέρ του νομοσχεδίου αυτού, καθώς θα τους περίμενε αφορισμός.

Οι σκέψεις που πέρασαν όχι μόνο από το μυαλό μου αλλά και από πολλών ήταν αρκετές. Η πιο απλή, τι λέει ο παπάς, ή που είπε ο Χριστός κατά των ομοφυλόφιλων ή για να το χοντρύνουμε και λίγο, πόσες εντελές καταπατούν οι παπάδες;

Το θέμα που πρέπει να μας προβληματίζει όμως είναι άλλο. Δεν θέλω να ασχοληθώ με το αυτονόητο, δηλαδή πως ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να επιλέξει με ποιον θα περάσει τη ζωή του χωρίς να έχει ανάγκη την έγκριση ενός παπά, δημάρχου ή πρωθυπουργού. Και πως από την στιγμή που βάση του Συντάγματος (ό,τι έχει απομείνει και απ’ αυτό)όλοι οι πολίτες είμαστε ίσοι απέναντι στο νόμο, έτσι θα έπρεπε να υπάρχει νομική δικλείδα ώστε ομοφυλόφιλα ζευγάρια να έχουν ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος με τα ετεροφυλόφιλα.

Αυτό λοιπόν που με προβλημάτισε εμένα είναι η ευκολία με την οποία το 2013 ένας παπάς καταφέρνει να επηρεάσει την κυβέρνηση. Απεργίες, αυτοκτονίες, συσσίτια δεν έχουν καταφέρει να πείσουν την κυβέρνηση ότι κάτι κάνει λάθος. Άλλα ο αφορισμός του παπά αμέσως τους έπεισε. Η εξάρτηση του πολιτικού συστήματος από το εκκλησιαστικό σύστημα είναι πλέον κάτι παραπάνω από ορατή. Μετά την μεταπωλήσεις και τις «αποζημιώσεις» εκατομμυρίων για να έχουν κάποιοι την ευχή της Παναγίας και κάποιοι άλλοι την λίμνη Βιστωνίδα κάποιοι μυαλό δεν έβαλαν.

Το ελληνικό κράτος όμως έχει και μία ποινή καθώς πρέπει πληρώνει κάθε μήνα κάποιο πρόστιμο αφού αθετεί διεθνείς συμβάσεις, τις οποίες έχει υπογράψει. Εκεί μπορεί να φανεί αφερέγγυο για την χάρη του παπά και των ψήφων που κατευθύνει. Ας πληρώνει λοιπόν και το πρόστιμο η εκκλησία κι όχι το ελληνικό δημόσιο.

Η ανάγκη διαχωρισμού εκκλησίας – κράτους σήμερα είναι ακόμα πιο επιτακτική. Η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν υφίσταται πλέον, ο μεσαίωνας έληξε, η ιερά εξέταση έχει περάσει κι αυτή στην ιστορία. Η εκκλησία πλέον διαβάζει αντί να στέκεται αλληλέγγυα στον ελληνικό λαό, και πλέον η εκκλησιαστική περιούσια είναι αρκετά μεγάλη για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της μόνη της.

Δεν έχουμε ανάγκη άλλους σωτήρες-Χριστόδουλους ή  Σεραφείμ. Κουράσατε και δεν πείθεται πλέον. Φαίνεται και κάθε Κυριακή άλλωστε.

Υ.Γ. Μήπως να βάζατε την παρακάτω εικόνα στους ναούς σας;

Επιλεκτική Δημοκρατία

Και ξαφνικά όλοι έμειναν εμβρόντητοι γιατί ένας "καλλιτέχνης" δήλωσε φαν της Χρυσής Αυγής και του Παπαδόπουλου. Λες και είναι ο πρώτος; Όταν έκαναν παρόμοιες δηλώσεις Ρουβάς, Πλούταρχος και πόσοι άλλοι (αναλυτικά εδώ http://kourdistoportocali.com/post/23846/idoy-pio-egxwrioi-celebrities-kai-dhmosiografoi-ths-symforas-yposthriksan-dhmosia-thn-xrysh-aygh) δεν είδαμε τόση ανάλυση.

Η αλήθεια είναι πως ο Νότης κατάφερε να ξανασυζητηθεί τ' όνομά του μετά από πολύ καιρό. Κατάφερε όμως να βγάλει και στην επιφάνεια ένα πιο σημαντικό ζήτημα το οποίο το έχουμε προσπεράσει λίγο και δεν το συζητάμε αναλυτικά. Ακούω αρκετούς να λένε "δημοκρατία έχουμε, μπορεί όποιος θέλει να λέει ελεύθερα τη γνώμη του". 

Προσωπικά η άποψη αυτή δεν ξέρω αν με αφήνει παγερά αδιάφορο ή αν την βλέπω ως ένα ακόμα κρύο ανέκδοτο. 

Από που κι ως που μπορούμε να εκφραζόμαστε υπέρ μιας εγκληματικής οργάνωσης; Να βάλουμε και τον Παλαιοκώστα να κυβερνήσει, αυτός σίγουρα έχει φερθεί πιο τίμια και από ΧΑ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και όλους τους πολιτικούς.

Από που κι ως που μπορούμε να λέμε ότι ο Παπαδόπουλος δεν έκανε κακό στην Ελλάδα και έκανε μόνο έργα; Πήγαινε πες τα αυτά σε όσους γέμισαν τα ξερονήσια επειδή απλά δεν ήταν σύμφωνοι με την χούντα των συνταγματαρχών; Τότε ο δημοκράτης δεν μπορούσε να μιλήσει οπότε κι εσύ τώρα φασιστάκο σκάσε και μη μιλάς. Και δεν είναι θέμα εκδίκησης, αλλά προστασίας του πολιτεύματος.

Από την άλλη αν δηλώνεις υπέρ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ή ακόμα και αναρχικός έχεις την ίδια αντιμετώπιση από την πολιτεία με τον χρυσαυγίτη; 

Είδαμε πως αντιμετωπίστηκαν οι ληστές στη Κοζάνη, και όλα αυτά για μία ληστεία τράπεζας. Ενώ οι δολοφόνοι, μπράβοι της Χρυσής Αυγής; 

Τότε που πήγε δημοκρατικό αίσθημα όλων; Ή όταν πρόκειται για αναρχικούς δεν υπάρχει πρόβλημα ας φάνε καμιά φάπα, ας τους κάνουμε και κάνα photoshop στις φωτογραφίες για να μην φανεί το ξύλο που έφαγαν, αρκεί να μην πειράξουμε το περιβάλλον του Πρωθυπουργού; 

Εγώ πάντως σ' ένα πράγμα καταλήγω. Στην Ελλάδα βαφτίζουμε καλλιτέχνη και τον κάθε τελευταίο, του δίνουμε αξία, βαρύτητα στο λόγο του και πως εν τέλει όντως το lifestyle είναι μαγικό.

Πολυτεχνείο, 40 χρόνια μετά.

Σήμερα συμπληρώνονται 40 χρόνια από την εξέγερση της νεολαίας ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών, ενάντια σε όσα αντιπροσώπευε και σε όσα εκπροσωπούσε. Μια εξέγερση, με στόχο πάνω απ' όλα, με απαντήσεις στο σημαντικότερο ερώτημα, "αν τα καταφέρουμε, τι κάνουμε μετά?"

Κι εγώ εκεί θέλω να μείνω και να σχολιάσω, στο τι θα γίνει μετά. Είναι εύκολο να σχολιάζεις, είναι εύκολο να κριτικάρεις μία ολόκληρη γενιά γιατί δεν κάνει κάτι. Ακούω συγγενείς να μου λένε, τι περιμένετε, μάγκες οι Αιγύπτιοι, οι Τούρκοι και όσοι άλλοι ξεσηκώθηκαν, εδώ πέρα μόνο για φραπέ είστε οι νέοι και άλλα τόσα που δεν νομίζω πως πρέπει να σχολιάσω σήμερα. Επιπλέον ούτε θέλω να σχολιάσω που μας οδήγησαν και πως, οι δικοί τους "νικηφόροι" αγώνες.

Θέλω να σταθώ όμως σ' ένα και μόνο σημείο. Όταν μου λένε τα παραπάνω τους απαντάω απλά, και μετά τι θα γίνει; Θα συνεχίσουμε όπως ήταν πριν σπαστείς επειδή σου έκοψαν τον μισθό; Και στην Αίγυπτο έγινε εξέγερση, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε απάντηση. Κι αυτό φάνηκε αφού μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό.

Το τι θα γίνει μετά είναι η χρυσή τομή που θα δώσει λύση στα πάντα. Όσες πλατείες και αν γεμίσουν οι αγανακτισμένοι, όσες πορείες ή λογίδια γραφτούν αν δεν δοθεί η απάντηση τι γίνεται μετά δεν πρόκειται να δοθεί καμία λύση. Στο Πολυτεχνείο που όλοι έχουν ως φάρο ελπίδας και καλώς ή κακώς το έχουν εξιδανικεύσει, συζητούσαν για το πως θα δομηθεί η νέα κοινωνία που έρχεται. Όχι απλά για το μισθό που κόπηκε ή για το βίσμα που κόπηκε. 

Το πρόβλημα λοιπόν, και αυτό είναι το μεγαλύτερο μήνυμα που μπορεί να περάσει το Πολυτεχνείο, είναι η έλλειψη οράματος, είναι η πίστη ακόμα των ανθρώπων σε ένα σάπιο σύστημα, που στα πλασάρει όλα ωραία και ρόδινα (δημοκρατία έχουμε λες) αλλά από την άλλη φροντίζει να δημιουργήσει ανισότητες (καπιταλισμός λέγεται). Κάπως οξύμωρο μου ακούγεται εμένα...

Πηγή εικόνας:  http://www.alfavita.gr/sites/default/files/styles/imagearthron/public/11857_copy.jpg?itok=JasICUb5

Success άκρο

Πριν από λίγες μέρες σε ομιλία του πρωθυπουργού σε στελέχη της Νέας Δημοκρατίας προσπάθησε να πείσει ακόμη μία φορά πως όλα βαίνουν καλώς και πως η Ελλάδα πλέον πατάει γερά στα πόδια της.  Επιπλέον προσπάθησε να δώσει ακόμη περισσότερη «τροφή» στη θεωρία του περί δύο άκρων.

Πραγματικά τα όσα είπε ο πρωθυπουργός μου προκαλούν μεγάλη απορία. Νομίζω πως ζω σε άλλη χώρα. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να εκβιάζονται και να απειλούνται με απόλυση αν δεν δεχτούν να εργαστούν με 300 ευρώ το μήνα. Διαβάζω για συνανθρώπους μας που εργάζονται με 200 ευρώ μισθό το μήνα. Και ακούω έναν χαρτογιακά που παίρνει 100.000 ευρώ το χρόνο πως όλα θα πάνε καλά και πως είμαστε μια χαρά.

http://www.alfavita.gr/arthron/%E2%80%9C%CE%B4%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AD%CF%88%CF%84%CE%B5-jumbo-%CE%B4%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AD%CF%88%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B6%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%B1%E2%80%9D

Δεν ξέρω τι αλχημείες έχουν κάνει στο Μαξίμου και στα υπουργεία τους για να πείσουν τον κοσμάκη ότι όλα πάνε καλά, αλλά σίγουρα μία βόλτα στην Αθήνα θα σου δημιουργήσει παράξενα συναισθήματα. Το πρωί βλέπεις πρόσωπα σκεφτικά, σκυθρωπά, απελπισμένα. Μία βόλτα με κάποιο ΜΜΜ αρκεί για να πάρεις μία γερή δόση κατάθλιψης. Από την άλλη από το απόγευμα μέχρι το βράδυ βλέπεις γεμάτες καφετέριες, κλαμπ, ταβέρνες. Η Ελλάδα έχει χωριστεί πλέον στα δύο. Το παραμύθι της μεσαίας τάξης επιτέλους τέλειωσε και την θέση του πήρε η πραγματικότητα. Δυστυχώς όμως μ’ αυτή την πραγματικότητα φάνηκε πως το χάσμα μεταξύ εχόντων και μη, προνομιούχων και μη, έχει μεγαλώσει αρκετά.

Όλα τα παραπάνω λογικό είναι να ωθούν έναν άνθρωπο στα άκρα. Ειδικά όταν βλέπεις να καταστρέφεται ο τόπος σου επειδή κάποιοι αποφάσισαν αν πουλήσουν την γύρω περιοχή σε εργολάβους . Όταν βλέπεις την πολιτεία να αδιαφορεί για την υγεία σου, για το μέλλον σου, για την παιδεία και το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να συντηρήσει την ολιγαρχία της.  Και σε όλα αυτά έρχεται ο πρωθυπουργός να σου πει πως είσαι το αντίθετο άκρο στην Χρυσή Αυγή. Βέβαια δεν μας λέει για το φλερτ του κόμματός του και ειδικά του περιβάλλοντός του με την ΧΑ. Μην θεωρήσουμε και την ΝΔ άκρο.

Η θεωρία των άκρων δυστυχώς δεν είναι ένα παραμύθι του πρωθυπουργού ή των ΜΜΕ. Τα άκρα υπάρχουν. Είναι από την μία αυτοί που επιλέγουν να στηρίξουν την διαβίωση των εργολάβων, των μεγαλοδημοσιογράφων, των καναλαρχών και της οικονομικής «ελίτ» της χώρας. Το άλλο άκρο είμαστε όλοι εμείς. Που καλούμαστε να εργαστούμε παράνομα, ανασφάλιστοι, με 200 ή 300 ευρώ μισθό ή οι πιο τυχεροί σε πεντάμηνα προγράμματα του ΟΑΕΔ για να μειώσουμε τα νούμερα (1.500.000 σχεδόν οι άνεργοι δεν είναι και μικρό). 

Κάποιοι έχουν διαλέξει «στρατόπεδο», εμείς πότε;

Η γελειογραφία είναι από το site alfavita.gr 

http://www.alfavita.gr/sites/default/files/styles/imagearthron/public/1017548_160619160789350_1699627622_n_225.jpg?itok=XaQl2SJu

Ανθρωπιά, αλληλεγγύη ρε γαμώτο

Για μία ακόμη φορά η ελληνική κοινωνία κάνει την λάθος κουβέντα. Όλοι αναλώνονται για μία ακόμη φορά στα αίτια και όχι στην αιτία αυτή καθ' αυτή. Και για να μην μακρηγορώ αναφέρομε στον τραγικό συμβάν που έλαβε χώρα πριν λίγες μέρες στην πρωτεύουσα και είχε αποτέλεσμα τον θάνατο ενός συνανθρώπου μας.

Αρκετοί μένουν στο γεγονός πως ο νεαρός μπήκε στο τρόλεϊ χωρίς εισιτήριο. Πόσοι όμως πραγματικά σκέφτονται ότι το πρόβλημα δεν είναι πως ένας άνθρωπος μπήκε σε ΜΜΜ χωρίς εισιτήριο, και κακώς όσοι προσπαθούν να πάνε εκεί την κουβέντα. Ναι, τσαμπατζήδες υπάρχουν πολλοί. Το γεγονός όμως, που πρέπει να μας κάνει να σκεφτόμαστε που έχουμε φτάσει ως κοινωνία, είναι πως υπάρχουν πλέον συνάνθρωποί μας που αδυνατούν πραγματικά να πληρώσουν αυτό το 1.20 ευρώ που είναι το κόμιστρο. Πόσοι ιδιωτικοί υπάλληλοι ή ελεύθεροι επαγγελματίες είναι απλήρωτοι από αφεντικά, είτε περιμένουν να εξαργυρωθούν επιταγές, επί τω πλείστω ακάλυπτες; Πόσοι είναι στο περίμενε για μήνες προκειμένου να πάρουν τα δεδουλευμένα τους;

Ποιος έχει αναρωτηθεί πόσο κοστίζει στον άνεργο η προσπάθεια εξεύρεσης εργασίας, όταν αναγκάζεται να μετακινηθεί με τα ΜΜΜ; Πως είναι δυνατόν μία από τις μεγαλύτερες αυτή την στιγμή κοινωνικές ομάδες να μην αντιμετωπίζεται με την όποια επιήκεια της αρμόζει στο θέμα των μεταφορών;

Δεν επιθυμώ να μπω και στο τρυπάκι δωρεάν μεταφορές για όλους. Ναι θα ήταν το καλύτερο, αλλά δυστυχώς δεν πρόκειτε να γίνει κάτι τέτοιο άμεσα, και προσωπικά πιστεύω πως δεν προβλέπεται να γίνει για αρκετά χρόνια ακόμα.

Αντίθετα πιστεύω πως πιο εφικτό θα ήταν μία "ανακατανομή" πλούτου. Το μόνο που μας έχει μείνει πλέον ως κοινωνία είναι η αλληλεγγύη. Και σ' αυτή πρέπει να στηριχτούμε. Ο έχων λοιπόν πρέπει να "πληρώσει" προκειμένου να βοηθηθεί ο συνάνθρωπός του. Για παράδειγμα να δοθεί μέρος εσόδων από φορολόγηση αυτοκινήτων προς όφελος των ΜΜΜ. Η να πάρουν μέρος των χρημάτων που δίνονται σε διόδια, για να επιστρέφουν τα χρήματα των πολιτών πάλι σ' αυτούς (αν και πονεμένη ιστορία τα διόδια στην οποία ελπίζω ν' αναφερθώ άλλη φορά). 

Οπότε αν πρέπει να μας μείνει κάτι απ' όλη αυτή την ιστορία είναι πως πρέπει να δείχνουμε αλληλεγγύη στους συνανθρώπους μας, ανθρωπιά ρε γαμώτο, είναι η μόνη που μας έχει απομείνει.

Μία νέα κοινωνική επανάσταση

Έχουν περάσει οκτώ μήνες από την στιγμή που ανέλαβε το αξίωμα του Προέδρου των ΗΠΑ ο Μπαράκ Ομπάμα. Οκτώ μήνες που βλέπουμε μία προσπάθεια εξ ανθρωπισμού της αμερικανικής κοινωνίας.

Τελευταίο επιχείρημα του Προέδρου είναι η δημιουργία ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας, δηλαδή την δημιουργία ενός κράτους πρόνοιας. Όσο απίθανο και να φαντάζει αυτό στην χώρα του καπιταλισμού ο Μπαράκ Ομπάμα κάνει πράξει τις προεκλογικές του υποσχέσεις. Προσπαθεί να κάνει μία νέα κοινωνική επανάσταση στις ΗΠΑ. Προσπαθεί να δώσει αξία και σημασία σε κάθε πολίτη της χώρας του και όχι μόνο στους έχοντες και στους κατέχοντες. Την ίδια στιγμή δέχεται επίθεση από Ρεπουμπλικάνους αλλά και ασφαλιστικές επιχειρήσεις ότι προσπαθεί να δημιουργήσει ένα σοσιαλιστικό κράτος. Αλήθεια όμως ποιο είναι ακριβώς το λάθος των κινήσεων του Μπαράκ Ομπάμα και γενικότερα της Σοσιαλδημοκρατίας εν έτη 2009; Σε ποια οικονομική κατάσταση βρίσκονται κράτη με ισχυρό κοινωνικό χαρακτήρα και σε ποια οι μητροπόλεις του καπιταλισμού;

Ο Μπαράκ Ομπάμα μας αποδεικνύει πως αν ένας πολιτικός έχει όραμα και σχέδιο για την χώρα του και την λαϊκή εντολή μπορεί να έρθει σε σύγκρουση με όλα τα οικονομικά και πολιτικά-πελατειακά συμφέροντα.